طراح قالب:
رضا امين زاده
Powered By
BLOGFA.COM
شب، شبِ یلدا.
خانه، خانه ی مادر بزرگ.
ما، مادر بزرگ، شبِ یلدا.
کرسی ِ گرم ِ آتشین، قصه های شیرین ِ پایِ کرسی.
ما، زیر ِ لحافِ گرم ِ کرسی، بادامهای شور شده ی مادر بزرگ، قصه ی «یه ویجیبیل(یک وجبی)».
چقدر دلم برای شبِ یلداهای آن سالها تنگ است.
چقدر دلم برای قصه ی «یه ویجیبیل» و بادامهای شور شده ی مادر بزرگ تنگ است.
چقدر دلم برای مادر بزرگ تنگ است.
...
ب.ا
ــ خیلی سخته که بخوای به ذات آدمای اطرافت پی ببری. مخصوصا اونایی که نقششون رو خوب بازی می کنن.
ــ همه چیز یهویی اتفاق افتاد، اصلا نمی دونم چی بود، چی شد؟!
ــ می گن : دلِ خوش سیری چند؟
من می گم : هوای تازه سیری چند؟ اصلا هوایی مونده، چه تازه، چه گندیده؟!
چه جوری می شه یه نفس عمیق کشید، تو این اوضاع بی هوایی؟!
ــ دلم داغونِ، ذهنم داغون تر!
ــ همش با خودم فکر می کنم، دیگه هیچ حرفی مونده که کسی ندونه؟ حرفایی که شاید من... ولش کن... بی خیال!
ــ گاهی حرف هست، حوصله نیست، گاهی حوصله هست، حرف نیست.
ــ خیلی دلم می خواد با آدما مثه خودشون رفتار کنم. ولی حیف که نمی تونم. همیشه اشتباهاتشون رو فراموش می کنم، ولی خیلی زود بهم ثابت می شه که اشتباه کردم.
ــ سکوت، سکوت، سکوت.
ــ هر وقت تونستین یه نفس ِ عمیق بکشین، به یادِ من هم باشین.
ب.ا
داشتم شماره تلفن ِ یکی از شاگردای کلاس اولیم رو ازش می گرفتم، (چون می خواستم با مامانش صحبت کنم ) رقیه شنید، اومد طرفم. یه تیکه کاغذ کوچولو تو دستش بود، دادش به من. روش یه سری عدد، کنار ِ هم، نوشته شده بود. پرسیدم : این چیه؟ گفت : شماره ی بابامه. اگه کارش داشتین باهاش تماس بگیرین. (می دونستم باباش فوت شده) دوباره خودش گفت : بابام مرده...
رقیه بهزیستی زندگی می کنه. زیاد از خونواده ش نمی دونم. فقط اینو می دونم که مامانش زندانه. انگار تو کار ِ پخش مواد بوده که دستگیرش می کنن. رقیه، خودش می گفت : یه روز تو خیابون بودیم که یهو مامورا ریختن ما رو گرفتن و بعد بردنمون زندان!
چند باری در ماه به دیدن ِ مامانش به زندان می ره.
همیشه از مامانش حرف می زنه، من که اوایل نمی دونستم مامانش زندانه، فکر می کردم که مامان ِ خودشو می گه. ولی یه بار بهم گفت : مامانم برام دفتر نقاشی ِ جدید خریده، بعد گفت : من 2 تا مامان دارما، مامان ِ واقعیم زندانه، که متوجه شدم اون خانومی که سرپرستش تو بهزیستیه رو هم مامان صدا می زنه. به اسم ِ «مامان لشکری» (فامیلی اون خانوم). به محل ِ زندگیش «مرکز» می گه.
نقاشهای رقیه خیلی ساده ست. اکثرا هم رنگ نمی زنه. خیلی تشویقش می کنم که نقاشی هاشو رنگ بزنه. تا حدودی هم بهتر شده. از نظر درسی هم دختر باهوش و با استعدادیه. (از معلمش پرسیدم)
یک شنبه یه نقاشی کشید برام و بهم داد.J
خدایا! شکرت...
ب.ا
گویند سنگ لعل شود در مقام ِ صبر
آری شود ولیک به خونِ جگر شود...
(حافظ)
ب.ا
امشب شبِ تولد امام رضا (ع) ست.
همش به یادِ سالِ گذشته ام. به یاد همسفرام. به یاد تک تک ِ لحظه های بودن تو حرم.
چقدر بغض تو گلوم بود، که به یکباره ترکید و بند نیومد.
چقدر دلم تنگ شده. الانم یه بغض تو گلومه، بغضی از حسرت نبودن در جایی که سال ِ گذشته، در این لحظه بودم.
خیلی دلم گرفته...
ب.ا
