چند وقت پیش تلویزیون داشت فیلم «پرنده ی کوچک خوشبختی» رو می داد. تو یه صحنه از فیلم، ملیح، توی سالن مدرسه، منتظر معلمش بود. وقتی معلمش می رسه سریع می دوئه طرفش و یه نامه می ده دستش و فرار می کنه....

.

.

یادِ زهرا شاگردم افتادم. یکی از بچه های مرکز. اون مثه رقیه، جزو بچه های بی سرپرسته. هیچی در موردش نمی دونم. هیچی...

 .

.

زنگ تفریح بود. توی سالن مدرسه بودم و داشتم می رفتم به سمت دفتر. یهو زهرا دوئید طرفمو یه نامه داد دستم و با سرعت فرار کرد.

 

 

 

وقتی نامه رو خوندم، نمی دونستم چی بگم. فقط دوباره رفتم سر کلاسش، صداش زدم و بابت نامه خیلی ازش تشکر کردم و بهش گفتم که خیلی خوشحالم کرده که برام نامه نوشته.

و اون فقط می خندید و هیچی نمی گفت...

 

 زهرا امسال شاگرد کلاس سوّمه.

                                                                                           ب.ا

 

 

بنمای رخ که خلقی، واله شوند و حیران

 

بگشای لب که فریاد، از مرد و زن برآید

 

ب.ا

 

 

 

هیچـکس، سری به تنهاییم نمی زند...

خسته ام، خسته ی خسته... تو بگو چه کار کنم...!

 

                                                   ب.ا